3 mei 2011
Flinck is 28kg en 61-63cm hoog.
In de vorige maand hadden wij al wat voorbereidingen getroffen om met Flinck te gaan fietsen. De eerste stukjes gingen in meters en heel langzaam breidden wij dat uit tot minuutjes. Nu aan het eind van maand 10 kan Flinck in een rustig tempo 15 minuten draven.
Ineens bleek het voorjaar. Dus buitenwerk. Gewend aan Tom en Dido die zonder gedoe in de tuin scharrelen namen wij Flinck automatisch mee in die gewoonte. Hmmm, over dat buiten scharrelen had Flinck zo zijn eigen ideeën.
Zo hoorde ik op een gegeven moment een paniekerig geblaat aan de andere kant van onze tuin… In één klap wist ik waar dit over ging. Flinck!!! Schapen!!!!
Toen ik ging kijken lag Flinck in de wei van onze buren in opperste concentratie de schapen en hun lammetjes op hun plek te houden.
Vrij scharrelen deed Flinck ook wel maar hij schepte daarbij een ongelofelijk genoegen om van alles uit de schuur te slepen. Dat is tot daar aan toe maar weer netjes terugleggen… ho maar. Wij waren zo uren kwijt met het zoeken naar vermiste voorwerpen of gebeurde het dat de maaimachine zijn messen bot sloeg op een ijzeren mandje waarmee Flinck had rondgelopen. Voor Flincks nieuwsgierige ondernemingszin (en bek) was niets veilig. Zo maakte hij voor zichzelf een prinsheerlijk bedje door (verdorie) dure hennepisolatie aan snippers te scheuren. Handig bleek de lege kippenren: veilig voor Flinck en rustig voor ons.
De vijver warmde op zodat er weer “getraind” kon worden op de 100m hondjesslag.
Flinck vindt net als Dido het water eindeloos leuk maar helemaal ontspannen leek ie niet. Later bleek dat wij bewoning in de vijver hadden gekregen. Mevrouw Ragondin (een beverrat) had haar intrek genomen. Dat gedoe met ons vond ze niet leuk… ze vertrok al snel.
Op speurlessen gingen wij op bivak. Op een open plek in het bos werden alle honden aan de boom gelegd. Een persoon bleef achter. De rest ging speuren.
Flinck blafte (natuurlijk) van opwinding en agitatie in deze nieuwe situatie.
De speurlessen beginnen sinds kort in de bebouwing waar veel menselijke geur is. Aan de hond de taak om alleen dat ene specifieke geurtje (een sjaaltje van het slachtoffer bijvoorbeeld) te volgen.Flinck doet het lang niet gek maar in zijn grote bereidwilligheid en enthousiasme stuift hij zichzelf (en het slachtoffer) soms een beetje voorbij.
Hoog bezoek kregen wij van Flincks broer Flink (de zilvergestroomde). Behalve groter gegroeid was hij in niets veranderd. Nog steeds stevig en compact, zachtaardig en rustig. Ik werd op slag weer verliefd op hem… maar ik voelde me bij het afscheid - meer dan tevoren -tevreden dat hij en zijn familie zo goed bij elkaar bleken te passen
(Onze) Flinck is erg aanhankelijk, vrolijk-vriendelijk en snel opgewonden. Dat opgewonden gedrag uit zich in hoge piepgeluiden of keihard blaffen. Bezig zijn, in beweging blijven daar draait het om bij hem. Flincks dagen zijn gevuld met fietsen, zwemmen, lesjes en spelletjes, speuren en bij de schapen “kijken” om maar wat te noemen.
Wij voelen ons pas voldaan als wij hem midden op de dag in een diepe ontspannen slaap op het grasveld zien liggen, poten languit en ogen (en bek!) dicht.
|
