Deze week kreeg ik hulp van mijn zus Wilma. Zij draaide haar handen niet om voor het scheppen van drollen en het helpen met socialiseren én het af en aan lopen met kannen vruchtensap en koffie voor ons bezoek. Zo werd deze puppietijd extra feestelijk.

De datum en het uur van het verwelkomen was gekomen. Tegelijkertijd betekende dat voor ons het uur van afscheidnemen van 8 heel lieve en heel mooie honden. Een teefje en een reutje zullen een week later worden opgehaald. Van hen zullen wij dan ook ongeneerd veel gaan genieten.
De vraag of ons het afscheidnemen moeilijk valt, is vaak gevallen. “Ja” en “nee” luidde mijn antwoord dan.
Ja, omdat wij ons zijn gaan hechten aan bepaalde hondjes;
Ja, omdat het zo geweldig leuk is om bezig te zijn met de honden en het organiseren van de zaken die eromheen komen kijken.
Nee, omdat de honden nieuwe uitdagingen moeten krijgen;
Nee, omdat het al met al ongelofelijk veel werk is geweest.

De meeste families kwamen van ver en kozen graag het weekend om hun nieuwe pup op te halen. Wij probeerden het allemaal zo goed als mogelijk te plannen en te regelen.
Vooraf best spannend maar het is allemaal heel soepel en ontspannen verlopen.
Bij het binnengaan van de puppenwei hadden de nieuwe eigenaren – zonder uitzondering - slechts oog (en armen) voor hun pup. Voor hem of haar waren de wijdopen armen en talrijke begroetingskusjes bedoeld.
Met een map vol nuttige informatie, een CD met foto’s, een puppiebrokkenpakket, een halsband en een riem,een lap met nestgeur, een hondenspeeltje én natuurlijk een Hollandse herder zwaaiden wij – na het maken van een foto – blije families een heel goede reis en veel geluk met hun nieuwe hond toe.

Het was een zeer intensieve tijd met vooral heel veel prachtige momenten.
Onze hoop is dat wij met deze tien Hollandse herders een positieve bijdrage hebben geleverd aan het ras. Dat zal natuurlijk over enige tijd blijken. In onze ogen zijn ze alle tien in elk geval veelbelovend.